Nivo4 vechtend als leeuwen naar 0-0

Met berusting in de stem en een kleine glimlach werd de conclusie zaterdagmiddag getrokken: ‘Misschien zijn we wel niet zo goed meer’. Wie dat zei deed er niet toe, dat het wellicht waarheid is, wel. Opnieuw werd er niet gewonnen. Dit keer moest Nivo4 zich tevreden stellen met 0-0 bij LRC5. Niet dat het saai of vervelend was, integendeel. Het was best een leuke pot om naar te kijken. Maar toch: weer geen drie punten en dat deed best een beetje pijn.
De kansenverhouding was 8 voor hun en 5 voor ons, zei een van de jonge goden van het vierde. Het kan ook best 9 om 6 of 12 om 7 zijn. Er waren kansen te over. In de eerste helft waren ze voornamelijk voor de thuisploeg, die zelfs een penalty miste. Ze waren vast bang geworden van onze angstaanjagende doelman Randy, die een prima partij keepte als niet-keeper. De spits keek in de ogen van de kleine goallie en schoof de bal langs de paal in plaats van in het net. Daarna liep hij zich aan een stuk door af te reageren op medespelers, tegenstanders, scheidsrechter, alles eigenlijk. Verder was-ie best oké.
Nivo4 kreeg voor rust een grote kans via Tinus die de bal strak inkopte, maar tot zijn grote verbazing zag dat de keeper de bal net over de lat tikte. Prima corner trouwens van onze Nick aka Ash. In de tweede helft was Nivo4 veel beter. Alfred had in de rust gezegd dat het er best aardig uitzag, maar eigenlijk was niemand het daar echt mee eens. Zonder Gijs, die onlangs vader is geworden van een prachtzoon genaamd Sem (feliciteren kan bij ’t Puntje aan de Zandkampen) en Mark, die moest werken, speelde het vierde met een geïmproviseerd centrum. Maarten en Martijn, maar dat ging niet eens zo onaardig.
Kansen dus na rust. Roderik alleen voor de keeper, te gehaast; naast. Dorus, die voor rust niet diep genoeg stond om de soms goede doorkopballen van Ro te bekronen, op de keeper terwijl hij had kunnen afleggen op Ro. Arno met een fraai schot: net naast. Tinus, volley a la Zidane in z’n beste dagen, uit weer een corner: rakelings over. En zo waren er nog wat speldenprikjes, maar werd er helaas niet gescoord. Het laatste kwartier was helemaal voor LRC. Nivo leek moegestreden en rijp voor de slacht. Maar hoeveel kansen ze ook kregen, de bal ging er niet in. Blokken,koppen, glijden, alles werd gedaan om minstens een punt te behalen. Zelfs het keihard uit de speakers knallen van de best of Gerard Joling kreeg Nivo4 niet klein.
Uiteindelijk konden beide teams best leven met 0-0 al hebben we er beide geen bal aan. Zei staan tiende, wij elfde. Maar laten we ons vasthouden aan de geboden werklust, de gecreeerde kansen en het feit dat we niet op volle sterkte waren. Als je het zo bekijkt was het best een mooie middag. Gewoon erin blijven geloven en ervoor blijven vechten en de zon gaat voor ons ook nog wel een echt schijnen op voetballend vlak. Daar ben ik van overtuigd.